Kaan Özbek

Umuda dair yazamamak!


13 Temmuz 2018 01:36

SİZLERE umut aşılamayı çok isterdim. Ama hele bir sorun sende kaldı mı diye? Yaş oldu 42 hala göremedik o güneşli güzel günleri ve hala süremedik motorları maviliklere.
Hala bir ressam çıkıp da çizemedi mutluluğun resmini!
Ve bir sabah anamız kapısını açtığında kimse süpürmedi henüz acısını, elinde çiçeklerden bir ülke getirip.
Ne büyük şeyler istemişiz oysa!
Oysa ne de küçük bir şeymiş aslında.
İnsanların kardeşçe yaşadığı, gelir dağılımında eşitlik sağlandığı, herkese iş, herkese aş sağlanan, eğitimin, sağlığın parasız olduğu ve insanların dinlerine, mezheplerine, renklerine ve ırklarına bakılmayan bir ülke olmak…
Şimdi diyeceksiniz ki öyle bir ülke var mıydı ki?
Geçmişte vardı örnekleri ve hala dünya üzerinde böyle ülkeler var.
Kimsenin siyaset konuşmadığı, herkesin işine gücüne baktığı, kavga etmek yerine dans ettiği ülkeler var.
Ne yapmalı peki?
Kimde umut kaldı?
Umudu olan herkes biraz yanındakine verebilir mi?
Umut kaybettirecek çok nedenimiz var ama umutlanabileceğimiz ne bıraktılar elimizde?
Neyle umutlanacağız?
Kim besleyecek umutlarımızı?
Sahi bir gün birisi mutluluğun resmini çizebilecek mi?
Peki biz, sürebilecek miyiz motorları maviliklere?
Umuda dair yazamamak; tanrım ne büyük bir işkence!