Aldatanlar ve aldatılanlar

İhanetin adı ölüm - 5


10 Haziran 2019 14:37

Umutla bakabilir miyim yarınlara? Zaman geçmesin diye seninle birkaç saniye daha fazla birlikte olayım diye dualar eder miyim? Bak, mevsim değişiyor, bahar yüzünü gösteriyor. Bütün o tomurcukların, yemyeşil yaprakların gözüme bu kadar güzel görünmesinin sebebi de sensin. Mutluluğun tanımını sorsalar bana senin adını veririm örneğin. Sen olmadan yaşadığım her şey eksik. Bu yüzden sensiz bir mutluluk da söz konusu olamaz benim için. Ya aşk? Bitmez tükenmez heyecanımın kaynağı, yüreğimin sahibi sensin. Aşkı seninle anıyorum sadece. Sen aşksın, aşk da sen... Bir sevda sonsuza ulaşacaksa eğer, bu ancak seninle mümkün.

Ölümün koynunda

Ne kadar seversem seveyim yetmeyeceğini düşünüyorum. Seni her gün biraz daha, biraz daha fazla seviyorum... Artık zamanı gelmişti sen ki bir kaç kelimeyi bile bir araya getirip yazamazdın. Sana bunları yazdırabildiğime göre artık zamanı gelmişti ihanetimin. Ölümü koynuma alıp uzaklaşmamın... Seni böyle tek başına, ihanet acısıyla bırakmamın... Sevgilim çok acımasız olduğumu düşünüyorsun değil mi?.. Sen de bana acımadın. Bir kaçamak uğruna, beni, umutlarımı, hayallerimi, inandığım tüm değerleri yıktın. Yine de severek ayrılıyorum senden bunu bil. Hoşçakal...”

Enkaza dönmüştü

Adam defteri elinden düşürdü. Anlamsızca karşı duvara bakıyordu. Felç olmuş gibiydi, yerinden kalkamıyordu. Sonra gücünü topladı, ayağa kalktı ve salona doğru yürüdü. Tekrar bir içki doldurdu ve gidip koltuğa oturdu. Bir enkaz halindeydi. Bir daha uyanmamayı dileyerek gözlerini kapadı... Ama hayat ona oyunlarına devam ediyordu. Rüyasında karısı ona benim katil sensin diyordu. Uyandığında dudaklarından “Ben katil değilim” kelimeleri çıkıverdi. Hıçkıra hıçkara dakikalarca ağladı. Sürekli ben yaptım deyip duruyordu. Artık nefes alması bile zorlaşmıştı. Hava sanki dikenli tel olmuş vücuyla her temasında nefes borusunu yırtarak geçiyordu.

Dayanamıyordu

Bu vicdan azabına daha ne kadar dayanabilirdi. Derdini açacak birini de bulamıyordu. Kime söyleyebilirdi ki “Karımın ölümünden ben sorumluyum” diye... Polise gidip teslim olsa vicdanını hafifletebilecek miydi? Asla ama kendini içki şişelerinde kendinden geçerek unutmayı tercih etti. Artık ne ailesi ne işi ne de düzenli bir hayatı kalmıştı. Karısı giderken bütün mutluluğu da yanında götürmüştü. O da karısının yolunda gitmeyi tercih etti sonunda. Bir sabah uyanmamak üzere gözlerini kapadı...

loading...