Aldatanlar ve aldatılanlar

Çocuğumun babası kocam değil 2


30 Nisan 2019 13:55

Neyse araya giren soğukluğun ardından biz yine birlikteydik. Birgün bana, “Senden çocuğum olsun istiyorum” dedi. “Ben evde çocuklarımın gözlerine bakınca seni görüyorum acaba ondan olsa nasıl olurdu diyorum” dedi. Önce dalga geçiyor sandım ama bunu her fırsatta söylüyordu beni ikna etti. Bende istedim ondan bir çocuğumun olmasını bir kaç ay olmadı. Bu arada ben kocamdan hep uzak durdum. Birlikte olduğumun zamanlarda hep korunduk. Neyse uzun zaman sonra ben hamile olduğumu öğrendim. O zaman ondan ayrılmıştık ben terketmiştim. “Karından boşanmadan beni arama” diye. Hamile olduğumu söyledim mahvoldu. Bir ay beni aramadı sonra aradı. Önce benden çocuğu aldırmamı istedi sonra da vazgeçti. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Bir dediği bir dediğini tutmuyordu.

Oğluna el gibi altın taktı

Kocam hiç şüphe duymadı benden hala da duymaz. Neyse 9 ayın sonunda aynı ona benzeyen bir oğlum oldu. Gözleri onun gibi mavi dünyalar tatlısı bi çocuk o kadar masum ki herşeyden habersiz. Bebeğimin doğduğu gün hastaneye geldi. Göremedi. Sonra da hiç görmek istemedi zaten... Bebeğim 2 aylık oldu geldi görmeye bir kez gördü. Oğluna altın hediye etti bana da künye almış kabul etmedim. Yüzüne fırlattım tabii ki ve “İlk ve son kez görüyorum bir daha gelmeyeceğim, görüşmeyeceğiz” dedi. Benim ona hediye aldığım yüzüğü de bana uzatarak, “Bunu büyüdüğünde oğluma verir misin o taksın” dedi.

Gelmemek üzere gitti

Başladı ağlamaya. Bebeğim de sanki her şeyin farkında gibi öylece baktı babasının yüzüne, sonra güldü babasına. Kucağına aldı biraz sevdi sonra verdi bana. “Buna hakkım yok” dedi. “Ona iyi bak” dedikten sonra ayrıldık. O günden sonra hiç görüşmüyoruz. Sizce ne olur bu işin sonu. Ben kocamın yüzüne bakmaya utanıyorum. Kocam o kadar çok seviyoki bebeği kendi oğlu sanıyor. Ona bunu asla söyleyemem bu vicdan azabı beni öldürecek. Gülmeyi unuttum. Kalabalıklar içinde yapayalnızım. Cehennem azabından korkuyorum. Allah’a nasıl hesap vereceğim nasıl yüzleşeceğim ben ahirette. Oğlum her geçen gün giderek öz babasına benziyor. Ona baktıkça babasını görüyorum. Çocuğumun yüzüne doya doya bakamaz oldum. Çünkü orada işlediğim günahımla yüzyüze kalıyordum.

Utancımdan ölmek istedim

Artık ne yapacağımı, kime nasıl davranacağımı bilemiyorum. Ya ileride babası çıkıp gelir de ben senin asıl babanım. Annen sana yıllarca yalan söyledi derse? Ya oğlumla benim arama girerse? Ne yapacağım o zaman? Kocamın yüzüne oğlumun yüzüne nasıl bakacağım? Bu kime nasıl izah edeceğim.? Açıklanması zor bir günahım var. En sonunda bu sorularla aklımı kaçıracağım. Canına kıymak isteyenleri şimdi çok daha iyi anlıyorum. Onlar da benim gibi çıkmazda kaldılar ki, çözüm bulamadılar ki bu hayattan kaçmak istediler. Benim kaçmaya bile cesaretim yok. Üstelik oğlumun bana çok ihtiyacı var. Babası gibi ben de mi terk edeceğim onu. Asla... Artık zaman karşımıza ne çıkaracak bekleyip göreceğiz hep birlikte.

loading...