Aldatanlar ve aldatılanlar

DUYDUKLARINIZA İNANAMAYACAKSINIZ - 2


21 Haziran 2018 13:50

BİRGÜN bana kocamdan boşanmamı istediğini söyledi.Benden çocuğu olsun istiyormuş. Beni bu kadar mutlu eden bir adamı kırmak istemedim. Sonuçta ben de bir çocuğum olsun istiyordum ama eşim bana elini bile sürmüyordu. Bu böyle nereye kadar gidecekti ki... O babasının yasını tutarken ben anne olma duygusundan mahrum mu kalacaktım! Kocamla yatakta kardeş gibi uyuyorduk. Düşündüm ve hayat böyle gitmez dedim. Eşime boşanmak istediğimi söyledim.

Kocama kıyamadım

Eşim de, “Benim en büyük destekcim sensin. Beni bırakırsan dayanamam, sensiz yapamam. Bırakma beni. Zaten babamı kaybettim. Bir de seni kaybetmeye dayanamam” dedi. O an anlamıştım ne kadar duygusal bir eşe sahip olduğumu.Üzerime kaynar sular dökülmüş gibi tüm vücudum sızlıyordu. Kurşun gibi sözler benim yaptıklarımı bir bir aklıma getirmiş ve köpekler gibi bin pişman olmuştum.

Ve Ümit’le konuştum. Eşimden boşanmayacağımı onu çok sevdiğimi ona bunu yapamayacağımı söyledim. Arkamdan evime geldi ve zorla bana sahip oldu. Ve o birliktelikten sonra olanlar oldu. Korktuğum başıma gelmişti. Ve ben hamile kalmıştım.Öğrendiğimde Ümit’i aramak istedim. Ama bebeği öğrenirse yakamı hiç bırakmaz diye çok korktum.

Ümit’ten hamile kalmıştım

Doktorun yanına gidip bebeği istemediğimi söyledim. Kürtaj olmak istiyordum. Doktor vazgeçirmek için çok dil döktü ama kabul etmedim. “Bir daha çocuğun olmaz. İlk hamileliğin” dedi ama yine de kabul etmedim. Sonunda dayanamayıp, “Eşinizle gelip imza atın, kürtajı gerçekleştirelim” dedi. Kocamın şehir dışında olduğunu ve gelemeyeceğini söyledim. İmzasız bu operasyonu gerçekleştiremeyeceğini yasal prosüdürün bu olduğunu söyledi. Bu kez ben doktoru ikna edemiyordum. Tüm uğraşlarıma rağmen kabil etmedi. Hastaneden çıktıp özel bir hastaneye gittim. Orada da kabul etmediler. İmza olmazsa kürtaj olmayacaktı. Çok zorda kalmıştım. Üstelik kocam bana elini sürmezken onu aldattığım ortaya çıkacaktı.

Aklına başına geldi

O gece eşime ben zorla sahip oldum. En azından hamileliğim ortağa çıkınca bu gecenin hatırası olacaktı. Eşim o gece beni tanıyamadı. Çok şaşırmıştı. Adama zorla saldırmıştım. Gerçi yaptıklarımı düşününce ben bile kendimi tanıyamamıştım. Ama yakalanma korkusu yüzünden yapamayacağım şey yoktu. Çünkü bu şekilde ailem de beni kabul etmeyecekti. Bir hafta sonra dae eczaneye gidip ilaç alıp içmeye başladım. Ağır olan ne varsa kaldırmaya başlamıştım ama nafile bir türlü düşmüyordu. Bir gün evden çıkarken başım döndü ve merdivenlerden aşağı yuvarlandım. Uyandığımda hastanedeyim. Hemşire, “Bebeğinizi malesef kurtaramadık” dedi.

Bu olaydan sonra eşimle aramızdaki tüm sorunlar düzeldi.Eşim beni kaybetmekten çok korktuğu için aklı başına gelmişti. Ümit ile de bu olaydan sonra artık görüşmüyorum. Şimdi 5 yaşında dünyalar güzeli bir kızım var ve çok mutluyuz...

loading...